پایگاه خبری تحلیلی زنان‌پرس – محمدطاهر حبیب‌زاده: مکتب گرانقدر تشیع به دلیل عقلانیت، استدلال و منطقی که داشته و دارد، توانسته است تاکنون سرافرازانه به حیات خود ادامه دهد و مجموعهٔ علمی عظیم برای آیندگان بر جای بگذارد که هر روز بر غنای حجمی و عمقی آن افزوده می‌شود؛ الحمدلله. اگر غیر این بود به قطع نعش این مکتب طبیعتا باید با وجود دشمنی‌های وصف ناشدنی تاکنون ده‌ها کفن پوسانیده بود! 

در این میان، هم‌رفتاری گروهی که تحقیق در حوزه دین را حق مسلم خود می‌دانند و دیگران را پس می‌زنند و حتی طرد می‌کنند، مخصوصا کسانی را که بخواهند با دلایل قوی خلاف یافته‌های آن‌ها اظهارنظر کنند، و هم رفتار آنانی که بدون این‌که از الفبای دین حرفی بدانند، در تمام امورات دین اظهار نظر می‌کنند، مذموم عقل است.

انصاف آن است که برای علاقمندان – در هر سطحی و زمینه‌ای – نه تنها فرصت تحقیق فراهم شود، بلکه تشویق و به طور صحیح دستگیری شوند، و در ‌‌نهایت ضمن تقدیر از تلاش‌های صورت گرفته، یافته‌های آن‌ها بدون چسباندن هرگونه مارکی مورد رد یا تایید علمی قرار گیرد. محصول چنین رفتار معتدل و منطقی قطعا به سود همه مخصوصا خود دین و مروجان حقیقی آن خواهد بود. 

کتاب «حجاب شرعی در عصر پیامبر» ظاهرا پس از این‌که در اردی‌بهشت سال ۱۳۹۰ – ۱۴ ماه پیش – اجازه نشر عمومی نمی‌یابد، در اینترنت بارگزاری می‌شود و به نظر می‌رسد زحمت بسیاری بر نگارنده آن تحمیل کرده است. این کتاب در تلاش است اثبات کند که: 

حجاب در زمان پیامبر اکرم ص به این اندازه که الان وجود دارد نبوده است بلکه محدوده و حجم آن کمتر بوده و پس از شخص پیامبر ص به حجم آن افزوده شده و امروز به حجم مرسوم فعلی رسیده است. وی معتقد است حجاب زمان پیامبر ص ﺣﺎﻛﻲ از ﻟﺰوم ﺳﺘﺮ ﺗﻨﻪ، ران و ﺑﺎزو، و ﺣﺮام ﻧﺒﻮدن ﻛﺸﻒ وﺟﻪ، ﮔﺮدن، ﻣﻮ، و ﻧﻴﻤﻪی ِ ﭘﺎﻳﻴﻦ دﺳﺖ و ﭘﺎ اﺳﺖ (ص ۶۸۵). 

و در اثبات این ادعا بالغ بر هزار صفحه قلم زده شده است! و در مقدمه آن (صفحه ۱۹) آمده است: 

…. ﻫﻨﮕﺎم ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ (این کتاب) ﺑﺎﻳﺪ ذﻫﻦ را از وﻳﮋﮔﻲﻫﺎی ﺣﺠﺎب ﻛﻨﻮﻧﻲ، ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺗﻔﺎوت ﻓﺎﺣﺶ آن ﺑﺎ ﺣﺠﺎب ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺧﺎﻟﻲ ﻛﺮد ﺗﺎ ﻗﺪری از ﺳﺨﺖ ﺑﺎور ﺑﻮدن ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﺎﻣﺄﻧﻮس ﻛﺎﺳﺘﻪ ﮔﺮدد. 

حتی عباراتی در این کتاب آورده شده است که حجاب حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را بسیار ناچیز بیان می‌کند (ص ۲۶۳ به بعد) یا در موردی، پیامبر ص را در دیدار با یکی از اصحاب عریان تصویر می‌کند! و از جمله چنین نتیجه می‌گیرد: 

ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ وﺟﻮب ِ ﭘﻮﺷﺶ وﺟﻪ، ﻛﻒ، ﻗﺪم، ﻣﻮ، ﮔﺮدن، ﺳﺎﻋﺪ و ﺳﺎق را اﺣﺮاز ﻛﺮد! و إﻟﺎ ﺑﻪ ﺣﺮام ﺑﻮدن ﻛﺸﻒﺷﺎن ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺣﻜﻢ ﻛﺮد. ﺑﺮ اﻳﻦ اﺳﺎس، ﺑﺎ وﺟﻮد اﺧﺒﺎر و ﺷﻮاﻫﺪ ﻣﺘﻌﺪدی ﻛﻪ در ﺟﻮاز ﻛﺸﻒ ﻣﻮاﺿﻊ ﻣﺬﻛﻮر آوردم، آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮان در ﻣﻮرد ﺳﺘﺮ اﻳﻦ ﻣﻮاﺿﻊ ﺑﻪ ﻗﻄﻊ رﺳﻴﺪ و در ﻧﺘﻴﺠﻪ وﺟﻮب ﭘﻮﺷﺶ را ﺧﻮاﺳﺘﻪی ﺷﺮع از ﻣﺮدم ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ داﻧﺴﺖ؟ اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﺮاواﻧﻲ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ در ﻧﻘﺾ آن آوردم ﭼﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﻛﺮد؟ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد را از ﺗﺼﻮر وﺟﻮد اﺟﻤﺎع رﻫﺎﻧﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺣﻜﺎم ﺟﺎری در ﺻﺪر اﺳﻼم ﻧﺰدﻳﻚ ﮔﺸﺖ؛ اﻣﺮوزه ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ رأی اﺟﻤﺎﻋﻲ ﻓﻘﻬﺎ ﻋﺒﺎرت از اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺗﻮان وﺟﻪ و ﻛﻔﻴﻦ را ﻣﻜﺸﻮف ﮔﺬارد اﻣﺎ در اوﻟﻴﻦ ﮔﺎم… ﻧﺸﺎن دادم ﻛﻪ ﻓﻘﻬﺎی ﻣﺎ ﺗﺎ ﻳﻜﻲ دو ﻗﺮن ﭘﻴﺶ، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎﻣﺎ در ﻛﻨﺎر وﺟﻪ و ﻛﻔﻴﻦ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻗَﺪَﻣﻴﻦ را ﻫﻢ ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺻﺮاﺣﺘﺎ ﻧﺎﻗﺾ ِ اﺟﻤﺎع ﻣﺘﺼﻮر اﺳﺖ! ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺳﺘﺮ ﻣﻮ ﺟﺰو اﺟﻤﺎﻋﻴﺎت ﻓﻘﻪﻣﺎن اﺳﺖ اﻣﺎ ﭼﻨﺎنﻛﻪ… ﺗﻮﺿﻴﺢ دادم ﺗﺎ ﭘﻴﺶ از ﻗﺮن ﻫﺸﺘﻢ اﺳﺎﺳﺎ اﺳﻤﻲ از آن ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﻧﻤﻲآﻣﺪ! (ص ۷۷۸). 

احکام دیگری نیز در این کتاب مورد خدشه وارد شده است از جمله این‌که پیامبر ص با زنان دست می‌داده است! و نویسنده کتاب به شدت تلاش می‌کند تا دست ندادن آن حضرت را مورد تردید قرار دهد. 

با خواندن این کتاب ممکن است در ذهن هر خواننده‌ای این سوال پیش آید که آیا در باب حجاب و حد شرعی آن غالب فقها مخصوصا تمام فقهای متاخر و معاصر تا کنون به اشتباه می‌رفته‌اند و فتاوی خلاف واقع می‌داده‌اند و مطلب را نمی‌فهمیده‌اند، و این نویسنده محترم است که بعد از ۱۴۰۰ سال پی به حکم واقعی برده است؟! 

نقد انجام شده علت نتایج حاصله را به خوبی روشن خواهد کرد! 

فایل پی‌دی‌اف مطلب را می‌توانید از این لینک دانلود کنید